“Τον παρατηρώ καθώς κάθεται στο πάτωμα δίπλα από την μπύρα του, ακουμπισμένος στον τοίχο, στο ένα χέρι είχε το τσιγάρο και με το άλλο έκανε νόημα του γάτου του να ρθεί. Κρύβεται πίσω από τον καπνό του. Κάνει πάνω και κοιτάζει έξω από το παράθυρο, ενώ πίνει την μπύρα του και χαμογελάει που και που. Την περισσότερη ώρα, όμως, είναι σοβαρός, κάτι τυραννάει στο μυαλό του πάλι. “Τι σκέφτεσαι;” τον ρωτάω. Κουνάει το κεφάλι. Δεν μου λέει, λες και είναι η πρώτη φορά. Ποτέ δε μιλάει για όσα σκέφτεται. Είναι μεσάνυχτα. Χτυπά το τηλέφωνο, πελάτης είναι. Έρχομαι του λέει - Έρχομαι μου λέει. Πέρασε η ώρα… Τηλεφωνώ. Δεν απαντα. Βγαίνω έξω. Τον βρήκα καθηστό έξω στα σκαλιά.. “Τι έχεις;” τον ρωτάω. “Πρόσεχε.” απαντά. Δεν ρώτησα. Κάθομαι δίπλα του. Με αγκαλιάζει και με φιλά στο μέτωπο. Σηκώνετε, ξεθάβει την άσπρη από το χώμα της γλάστρας που είχε μέσα κάτι μαραμένα λουλούδια. “Πάμε μέσα.” μου λέει. Σκεπτικός ήταν πάλι αλλά δεν μίλησα. Βάζει την αγαπημένη του μουσική απο μιας ταινίας με ναρκωτικά. Δεν μιλά. Προσηλωμένος στο έργο του.. Σνιφάρει. Δεν μιλά. Δεν μιλώ. Σπάει τη σιωπή με ένα “Πρόσεχε” πάλι. Πάλι δε ρωτώ. Ξαπλώνω στο κρεβάτι, ξαπλώνει δίπλα μου, ανταλλάζαμε ματιές και κάπως έτσι περάσαμε το υπόλοιπο βράδυ.. Δεν μιλάμε. Τα μάτια του, το βλέμμα του, ο χτύπος του, το άγγιγμα του, εκφράζουν περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη θα μπορούσε να πει ο ίδιος. Ίσως “Πρόσεχε με.” να ήθελε να πεί ή “Πρόσεχε απο μένα.” Με τέτοια άτομα ποτέ δεν ξέρεις.”
